Przerwa od życia

Obiecałam sobie, że kiedy dziewczyny będą w szkole ja sama zajmę się w końcu tylko i wyłącznie tym co lubię. Na przykład wrócę do aktywności fizycznej lub czytania książek. Tymczasem biagam i załatwiam różne sprawy, których końca nie ma. Ciągle doba jest za krótka i czas biegnie jak szalony. Wszystko musi być zaplanowane, każdy jeden dzień. Zakupy, porządki, gotowanie, zadania domowe i moja praca. Kłotnie dziewczyn i nieustanne przypominanie by posprzątały swój pokój. Zmęczenie, które mnie przyprawia o zawrót głowy….

Potrzebuję wakacji od życia.

Gdybym tylko miała taką możliwość i mogła wziąć przerwę od mojego życia zatonęłabym w książkach, popijając pyszną kawę bez pośpiechu. Spędzałabym długie ranki w łóżku bez obawy, że ktoś mnie z niego wyrwie, bo śniadanie nie jest gotowe a wieczory….byłyby magiczne, spacerowe przy zachodzie słońca…

Życie na pełnych obrotach i nie ważne czy jest środek tygodnia, czy weekend, wakacje lub święta. Zawsze na posterunku. Czasem czuję się jakym była w rozpędzonym pociągu, którego nie umiem zatrzymać.

Wyobrażałam sobie, że jak już dziewczyny będą w szkole, życie będzie toczyło się wolniej. Pewnie za dużo sobie wyobrażałam.

Może problem tkwi we mnie? Znowu narzuciłam sobie za dużo obwiązków bo kieruje mną wygórowana ambicja. Zawsze byłam ambitna i nie lubiłam marnować czasu.

Czasem myślę, że Pan Bóg żarty ze mnie sobie zrobił! Mam 41 lat i instynktownie szukam spokoju. Dzieci powinno się mieć w sile wieku dwudziestu paru lat. W tym czasie ja nie wiedząc co zrobić ze swoim potencjałem, biegałam po górach, miałam dwie prace i studia. Nigdy nie byłam zmęczona.

Chcę się zatrzymać i nabrać dystansu a przecież nie da się wysiąść z pędzącego pociągu.

Advertisements

Uprzejmość ponad wszystko

Czasem mam ochotę zamieszkać na bezludnej wyspie albo przenieść się w inną epokę. Niejednokrotnie, widząc niektóre zachowania międzyludzkie, zastanawiam się, czy to pęd dzisiejszego świata czy wrodzony egoizm.

Uczę moje dzieci, życzliwości i szacunku do innych mimo wszystko, ponieważ wierzę, że dobroć zwycięża.

Uczę je szacunku również do samych siebie.

Uczę je też asertywności, która szczególnie w dzisiejszych czasach jest niezbędna by przetrwać i nie dać się “zajechać”.

Temu młodemu pokoleniu jest trudniej trzymać fason, ponieważ dziś każdy robi i zachowuje się jak mu się podoba. W czasach, kiedy ja byłam dzieckiem wszyscy byli wychowywani mniej więcej jednakowo. Dziś asertywność jest często postrzegana jako niegrzeczność a niestety trzeba się nią wykazywać bardzo często, ponieważ niektórzy mylą uprzejmość ze słabością. W świecie pozbawionym autorytetów potrzeba odwagi, żeby być normalnym. Niezachwianie wierzę w uprzejmość, że warto, a nawet trzeba na przekór opryskliwości, która kipi zewsząd.

“To zawsze my  rodzice jesteśmy odpowiedzialni za to, by wychować nasze dzieci nie tylko na dobrych ale i na silnych ludzi”  niespełna rok temu usłyszałam te słowa z ust mądrej, starszej pani, które bardzo zapadły mi w pamięci.

Zamykam oczy, biorę głęboki oddech i w myślach liczę jeden, dwa, trzy i już….tlen w mojej głowie przegania negatywne myśli. Otwieram oczy i widzę moją rodzinę, oni są najważniejsi. To dla nich, żyję, pracuję i wyznaczam sobie cele. Wokoło piękny świat cały u naszych stóp. Tylko od nas zależy jak się nim zachwycimy.

Życzę Wam dużo optymizmu Urszula x

 

 

IMG_0431

 

 

O mnie

Jestem mamą dwóch kochanych dziewczynek. Żoną najbardziej wyrozumiałego faceta na świecie i wbrew temu co powtarzam zbyt często…..że jest mi źle….jestem szczęśliwa.

Tutaj na obcej ziemi, pośród londyńskiego tłumu, z dala od bliskich i przyjaciół spotkałam swoją Miłość a z Nią szczęśliwe życie.

 

Przylot do Wielkiej Brytanii….to już osiem lat….. przybyłam tu zupełnie sama z jedną walizką ciuchów, z paroma zdjęciami najbliższych, z głową pełną marzeń i z sercem na dłoni wypełnionym nadzieją.

 

W dniu dzisiejszym wiem, że nie wszystkie one się spełnią, jednakże jestem niesamowicie wdzięczna Bogu za te obecne, które wypełniają mój każdy dzień po brzegi.
Szczęśliwa Rodzina a wraz z Nią poczucie sensu i bezpieczeństwa.

Jestem panią tego domu i chcę zadbać o ciepło jego ogniska najlepiej i najpiękniej jak tylko potrafię….daje mi to poczucie spełnienia i satysfakcji.

Moja Rodzina to mój cały świat. Moja duma. Jestem szczęśliwa, że jest mi dane przeżywać to wszystko….i dziękuję za tę nadzieję w sercu, która pozwala przetrwać ciężkie chwile….

 

∼  Urszula ∼